Werkgeluk is een groot woord voor iets wat vaak heel klein begint. In mijn werk stel ik daarom vaak een simpele vraag: wanneer was je laatste oké werkdag?

Weer aan het werk. Re-integreren. Het klinkt eenvoudig, maar in de praktijk roept het vaak juist veel vragen op. “Hoe weet ik of ik niet te snel opbouw? En waar moet ik eigenlijk op letten als ik weer begin?

Tips en reacties n.a.v. mijn column "Handartrose" voor het P-AL Magazine. Mijn vraag “Waar loop je in het dagelijks functioneren tegenaan?” Heb je een tip of een inzicht waar een ander iets aan heeft?

Mijn linkerhand doet pijn. Niet altijd. Niet de hele dag. Maar vaak genoeg om er rekening mee te houden. De dokter? Ik weet wel wat die gaat zeggen: handartrose. Zo’n keurig woord dat zich vooral laat voelen op momenten waarop je er níet op zit te wachten.

Het nieuwe kabinet heeft plannen gepresenteerd die grote gevolgen hebben voor mensen met een WIA-uitkering. De krantenkoppen leveren vragen op.

“Dit gaat nooit meer over” “Niemand begrijpt me” Woorden als altijd, nooit en iedereen klinken vaak heel stellig. En juist omdat ze zo zelfverzekerd klinken, nemen we ze makkelijk voor waar aan.

“Mijn beperkingen zijn onzichtbaar. ”Die zinnen hoor ik vaak in gesprekken over werk en re-integratie. Soms gevolgd door: “Met een gebroken been snapt iedereen het, maar dit niet.” Het is een herkenbare worsteling.

De plaatselijke supermarkt had besloten dat kerst dit jaar vooral hard en snel moest zijn. Geen muziek zacht op de achtergrond, maar voluit. Alsof je tussen de kerstballen en bloemkool vooral ook in de stemming moest blijven.

Het stellen van een diagnose lijkt vaak een helder, medisch proces; een knop waar een arts op drukt. In werkelijkheid is het traject vaak langdurig en ingewikkeld, waarin meer meespeelt dan alleen medische kennis.

Diagnose: kapstok of jas? Over de vraag wat zwaarder weegt: het label of het leven erachter