“Deze cliënt past goed bij jou. Je hebt ervaring met deze problematiek en ik denk wel dat jullie een klik hebben.”
Zo begint vaak het contact met een opdrachtgever. We waren in gesprek over eerdere begeleiding, over wat nodig was en over de mogelijkheden.
En er was een cliënt die mogelijk naar mij verwezen zou worden. Mijn contactpersoon wilde ook wat meer van mij weten. Ik vertelde over mijn werk als coach, de begeleidingstrajecten die ik doe en waar ik vandaan werk. Ook vertelde ik dat ik veel online werk en dat ik eigenlijk altijd samen met een cliënt kijk hoe en waar we elkaar kunnen spreken. Beeldbellen of afspreken: er is veel mogelijk en meestal komen we er samen uit.
Ook vertelde ik dat ik niet altijd even mobiel ben. Dat vond ik logisch om te vertellen. We hadden inmiddels meerdere begeleidingstrajecten samen gedaan en die waren goed verlopen. Ik dacht dus dat ik inmiddels wel wat opener over mezelf kon zijn. Was dat een verkeerde inschatting?
Ik kreeg een mail:
“Het is een andere cliënt geworden. De man waar ik het over had is namelijk niet zo blij met beeldbellen. Doordat je dat aangaf ging ik ineens twijfelen. Ik was steeds in de veronderstelling dat je in Plaats X zat. Ik heb wel iemand anders, die is nog jong en ik verwacht dat zij er geen problemen mee heeft.”
Huh? Dat was mijn eerste reactie.
Niet omdat iemand geen bezwaar mag hebben tegen beeldbellen. Natuurlijk kan dat een probleem zijn. Maar ergens onderweg was er iets verschoven.
Van: “Deze cliënt past goed bij jou.”
Naar: “Maar zij werkt veel online. Is dat dan wel handig?”
En daar bleef ik een beetje op hangen. Want hoe snel kan één stukje informatie ineens het hele beeld bepalen?
Oh ja. De cliënt die uiteindelijk niet bij mij terechtkwam, was filmmaker. Die ironie ontging me niet helemaal. Hij weet als geen ander dat een beeld nooit het hele verhaal vertelt. Een andere camerahoek, een andere uitsnede of een andere context en je kijkt ineens naar iets heel anders. Misschien geldt dat hier ook.
Ik vertelde iets over mezelf. De ander maakte daar een beeld van. En dat beeld werd bepalend voor de vraag of ik bij een cliënt zou passen. Niet eens omdat die keuze per se verkeerd was. Misschien was beeldbellen voor deze cliënt inderdaad een probleem. Dat weet ik niet.
Maar ik vraag me wel af hoe vaak dit gebeurt. Bij mensen die ik begeleid bijvoorbeeld. Iemand vertelt dat hij maar een paar uur per dag kan werken. Dat reizen lastig is. Dat er een slechte dag tussen kan zitten. Die informatie is waar. Maar is dat ook het hele beeld?
Regie houden over je eigen informatie betekent voor mij niet dat je dingen moet verbergen. Wel dat je zelf mag bepalen wat je vertelt, wanneer en in welke context.
Wat jij vertelt, is informatie.
Wat de ander daarvan maakt, is een interpretatie.
En die twee zijn niet altijd hetzelfde.
Ik werk veel online. Dat klopt. Maar ik heb geen abonnement op alleen mijn laptop afgesloten. Ik kijk samen met een cliënt wat werkt. Beeldbellen, telefonisch, ergens afspreken of een andere oplossing. Dat is voor mij maatwerk. En misschien geldt dat ook voor mijn cliënten.
Je beperking is onderdeel van je verhaal. Maar het is niet je hele verhaal.
Beeldbellen? Geen bezwaar.
Een beeld van iemand maken op basis van één stukje informatie? Daar heb ik meer moeite mee.
