Hoe dan?

Lastig uit te leggen. Nog maar een paar weken geleden kon ik bijna niets. Lopen was nauwelijks mogelijk. En nu loop ik dwars door een Zweeds bos. Buiten de gebaande paden, met mijn hikingstokken over boomwortels en rotsen, omhoog en omlaag. 30 etages misschien wel. En ’s nachts word ik wakker van de pijn. Hoe dan? Geen idee. Echt niet.

“Maar hoe kan dat dan?” Zelfs mijn zoon vroeg het. Wilskracht? Werken de medicijnen nu toch, na een paar weken? Heeft de rust geholpen? Is mijn lichaam gewoon even wat vriendelijker voor me? Of is het een combinatie van alles? Ik weet het niet. En misschien vind ik dat nog wel het lastigste.

We willen graag begrijpen waarom iets wel of niet lukt. Ikzelf ook. Zeker als het verschil zo groot is. Maar mijn lichaam houdt zich niet aan een logisch schema. Het is geen rekensom waarbij een slechte periode automatisch gevolgd wordt door een goede dag. En andersom trouwens ook.

Ik deel natuurlijk ook gewoon een foto van die wandeling. Van mij, dwars door het Zweedse bos. Dat is wat je ziet. Niet de weken ervoor. Niet de pijn. Niet de vermoeidheid. En ook niet de nacht erna. Toch lijken we onszelf en elkaar daar steeds weer uitleg over te moeten geven.

Maar vorige week kon je dit toch ook?
Je bent toch in Zweden geweest?
Maar je kunt toch wandelen?

Ja. Blijkbaar wel. Maar vraag me niet hoe.

Mijn Zweedse reisgenootje Pippi Langkous zou er waarschijnlijk minder over nadenken. Die staat gewoon stoer op haar rots. Klaar voor de volgende uitdaging. Met die uitspraak die vaak aan haar wordt toegeschreven: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

Ik moet erom lachen. Want misschien is mijn versie inmiddels eerder: “Ik weet niet of ik het kan. Ik kijk wel hoe ver ik kom.” Minder stoer. Maar wel realistischer.

Er hoeft niet altijd een verklaring te zijn. Uitleg is niet altijd nodig. Een slechte periode betekent niet automatisch dat een goede dag onmogelijk is. En een goede dag betekent al helemaal niet dat de slechte dagen er niet waren.

Je ziet tenslotte alleen wat iemand op dat moment wél kan.

Deel dit artikel:

Of lees één van deze artikelen:

Veranderingen in de WIA: wat betekent dit voor u?

De afgelopen tijd wordt veel gesproken over veranderingen in de WIA. Dat kan vragen oproepen. Zeker als u leeft met een reumatische aandoening, beperkingen ervaart in uw werk of een beoordeling verwacht. Misschien vraagt u zich af: wat betekent dit voor mij?

Lees verder »

De onleesbare gebruiks­­aanwijzing

Bij sommige dingen krijg je een gebruiksaanwijzing. Bij een nieuw apparaat bijvoorbeeld. Of een kastje dat je zelf in elkaar moet zetten. Je leest hem, volgt de stappen en als het goed is werkt het.
Mijn lichaam heeft ook een gebruiksaanwijzing. Alleen kan ik hem niet altijd lezen.

Lees verder »

Werken met artrose – ontdekken wat wel kan

Wanneer werken moeilijker wordt, denken mensen soms direct aan minder werken of zelfs stoppen met werken.
Dat is begrijpelijk. Maar het is lang niet altijd de eerste of enige mogelijkheid. Het begint met goed kijken naar je werk en naar wat jij nodig hebt.

Lees verder »