De plaatselijke supermarkt had besloten dat kerst dit jaar vooral hard en snel moest zijn. Geen muziek zacht op de achtergrond, maar voluit. Alsof je tussen de kerstballen en bloemkool vooral ook in de stemming moest blijven. Het was druk – erg druk – mijn lijstje lang en daar bovenop die muziek. Niet een vriendelijk achtergronddeuntje maar snel, vrolijk en luid.
Ik wilde vooral weg. Mijn hoofd voelde vol, mijn lijf onrustig, mijn zicht vaag en evenwicht wankel. Geen drama, wel heel duidelijk: dit was me te veel. Weg hier!
Thuis vertelde ik het aan de kinderen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ze lagen dubbel van het lachen. “Zie je wel,” zei er één, “jou hoeven we echt nooit mee te nemen naar een festival.”
Aan de kersttafel ging het vrolijk verder. Of er eigenlijk wel muziek is in de supermarkt. Dat zij dat nog nooit hadden gehoord. En natuurlijk: “Ja, dat heb je met oude mensen.”
“Gewoon naar de supermarkt sturen,” zei een ander, “dan is ze zo over haar taks heen.”
Ik moest er zelf ook om lachen. Dat helpt. En ik zei erbij dat het niets met leeftijd te maken had. Meer met volume, tempo en drukte tegelijk. Dat wat voor de één achtergrondmuziek is, voor de ander ineens een liveoptreden wordt. Maar daarmee werd de super nog meer het nieuwe festivalterrein voor mama. Met weer lachsalvo’s aan tafel.
We doen soms alsof prikkels iets ingewikkelds zijn. Alsof je er eerst een label voor nodig hebt. Maar zet de muziek hard, maak het druk, voer het tempo op – en kijk wat er gebeurt. Bij de één niets. Bij de ander genoeg. Dat is geen zwakte, dat is verschil.
Niemand verwacht dat juist de gewone momenten een uitdaging worden. Te veel prikkels kondigen zich zelden netjes aan; ze overvallen je, vaak juist op plekken waar je ze niet verwacht. Op een dinsdagmiddag tussen de schappen, onderweg, ergens tussendoor.
Ik laat festivals aan anderen. Niet omdat ik niet van een feestje hou, maar omdat ik weet waar mijn grens ligt. En die (her)kennen is misschien wel wijsheid zonder entreebewijs.
