De zomer loopt langzaam ten einde. Op social media en WhatsApp zie ik de mooiste foto’s voorbij komen. Stralende gezichten. Een wandeling in de bergen. Een terrasje in de zon. Een dagje weg met het gezin. Prachtige herinneringen.
En toch … betrap ik mezelf erop dat ik nieuwsgieriger ben naar de foto die niet is gemaakt. Naar het verhaal erachter. Want één foto vertelt zelden hoe een vakantie écht was. Misschien was die wandeling prachtig, maar moest iemand daarna de rest van de dag bijkomen. Misschien lukte dat terrasje alleen omdat de ochtend volledig in het teken stond van rust. Misschien was de autorit al zo vermoeiend dat de eerste vakantiedagen vooral nodig waren om daarvan te herstellen. En misschien was het gewoon… genieten. Ook dat natuurlijk.
En eerlijk is eerlijk, ook ik deel liever die mooie foto van het uitzicht dan een foto vanuit het hotelbed. Of van een wekker die laat zien dat het half elf is voordat ik echt op gang kom. Toch horen juist die momenten net zo goed bij mijn vakantie.
In mijn werk stel ik na een vakantie vaak andere vragen dan mensen verwachten. Natuurlijk ben ik benieuwd waar iemand is geweest. Maar eigenlijk ben ik veel nieuwsgieriger naar iets anders. Hoe was het voor je? Kon je meedoen aan de uitjes die je graag wilde doen? Lukte het om te ontspannen? Hoe ging de reis? Moest je keuzes maken? En had je aan het einde van de dag nog energie over? Niet veel … maar wel genoeg om nog even een boek te lezen? Een spelletje te doen. Of samen op een terras te zitten?
En misschien wel de belangrijkste vraag: Hoe is het nu, nu je weer thuis bent?
Juist dan hoor ik vaak de verhalen die op geen enkele vakantiefoto te zien zijn. Mensen vertellen dat ze een prachtige vakantie hadden. En in dezelfde adem zeggen ze dat ze nu drie dagen nodig hebben om weer op adem te komen. Of dat ze enorm hebben genoten, maar voortdurend hun energie moesten verdelen. Soms hoor ik ook iets anders.
Dat iemand minder heeft gedaan dan vroeger, maar daardoor juist méér heeft genoten.
Dat er ruimte was om een middag niets te doen. Zonder het gevoel iets te missen. Dat maakt een vakantie niet minder geslaagd. Misschien zelfs wel meer.
Want uiteindelijk gaat vakantie voor de meeste mensen niet over zoveel mogelijk doen. Het gaat over opladen.
Misschien geldt dat eigenlijk niet alleen voor vakanties. We laten allemaal graag de mooie momenten zien. Terwijl juist het verhaal daarachter vaak minstens zo bijzonder is. Daarom ben ik na de zomer niet zo nieuwsgierig naar de foto’s. Ik ben nieuwsgierig naar het verhaal.
En als iemand mij straks vraagt: “Hoe was je vakantie?” Dan vertel ik waarschijnlijk ook over dat mooie uitzicht. Maar misschien vertel ik er, als het gesprek erom vraagt, ook bij dat ik veel heb geslapen. Dat we onze plannen steeds hebben aangepast. Of dat we pas onderweg ontdekten wat wel en niet haalbaar was.
Want eerlijk gezegd… misschien vertellen juist die verhalen hoe een vakantie écht was.
