“Waarom gebruik jij eigenlijk altijd Playmobil in je berichten?” Die vraag krijg ik vaker. En eerlijk gezegd moest ik daar zelf ook even over nadenken.
Het begon namelijk helemaal niet met een plan. Bij een verhaal over werk, gezondheid of re-integratie zocht ik vaak een passend beeld. Tot ik op een dag ontdekte dat een speelgoedautootje en een Playmobilpoppetje soms veel meer konden vertellen dan de foto waar ik eigenlijk naar op zoek was. Dus schoof ik wat poppetjes (ja, we hebben ze nog) heen en weer op de keukentafel of een dienblad. Tot ik dacht: “Ja… zo bedoel ik het.”
Op Vinted kwam ik een mini-fotostudio tegen, precies groot genoeg voor Playmobil. Die moest ik natuurlijk kopen.
Professioneel en tot in detail bedacht?
Zeker niet. Met veel plezier? Absoluut! Maar gaandeweg ontdekte ik dat er misschien meer achter zat dan ik zelf dacht.
In mijn werk begeleid ik mensen die ziek zijn geworden, willen re-integreren of opnieuw richting moeten geven aan hun werk. Vaak zijn dat ingewikkelde situaties. Er spelen gezondheidsklachten, werk, verwachtingen en onzekerheid over de toekomst.
Juist dan merk ik hoe snel een gesprek over oplossingen kan gaan. Terwijl ik eigenlijk eerst iets anders wil. Begrijpen. Niet meteen een advies. Niet direct een oplossing. Maar eerst samen kijken.
Waar sta je nu?
Wat speelt er?
Wat lukt nog wel?
En wat kost juist veel energie?
Misschien is dat wel de reden dat ik zo graag met beelden werk. Een beeld nodigt uit om even stil te staan. Om samen een situatie te onderzoeken. Soms zie je dan in één oogopslag wat met woorden veel ingewikkelder is uit te leggen.
Misschien zegt dat ook iets over mijn manier van werken. Niet meteen zoeken naar een oplossing, maar eerst proberen te begrijpen wat er zichtbaar is én wat misschien nog onder de oppervlakte speelt.
Soms begin ik niet met een verhaal, maar met een poppetje.
Een houding, een situatie of een combinatie van figuren kan ineens een vraag oproepen.
Wat zou hier spelen? Wat zou dit kunnen vertellen? En voor ik het weet ontstaat er een nieuw idee voor een column.
Een Playmobilpoppetje lost niets op. Maar het helpt soms wel om een gesprek op gang te brengen. Niet over wat iemand fout doet. Maar over wat iemand nodig heeft. Dat is precies wat ik met mijn foto’s hoop te bereiken.
Niet dat iemand denkt: “Wat een leuke foto.”
Maar: “Hé… nu snap ik het.”
En misschien zit er ook nog een heel praktische kant aan. Mijn mini-fotostudio staat gewoon thuis. Op mijn bureau. Of op de keukentafel. Daardoor kan ik een idee meteen uitwerken. Ook op dagen waarop mijn lijf aangeeft dat thuisblijven verstandiger is. Dan maak ik een foto. Schrijf ik een verhaal. En ontstaat er vaak weer een nieuw idee.
Terwijl ik deze column schrijf, realiseer ik me dat Playmobil eigenlijk nooit het doel is geweest. De poppetjes zijn alleen het middel. Waar het mij om gaat, is dat mensen weer overzicht krijgen. Dat ze niet alles tegelijk hoeven op te lossen, maar eerst begrijpen wat er speelt.
Misschien raakt dit ook aan mijn eigen ervaring. Ik weet hoe belangrijk het is dat iemand niet meteen met een oplossing komt, maar eerst naast je gaat zitten en zegt: “Laten we eerst eens kijken wat er aan de hand is.”
P.S. Mijn Playmobilverzameling breidt zich nog steeds uit. Niet omdat ik verzamel… maar omdat er soms ineens een poppetje opduikt dat perfect past bij een nieuw verhaal.
