Deze column zal verschijnen in Reuma Magazine maart 2026.
Dagelijks krijg ik vragen over re-integratie en werk. In mijn column in Reuma Magazine beantwoord ik steeds één vraag. Namen verander ik, verder laat ik de vraag zoals deze is gesteld.
“Mijn beperkingen zijn onzichtbaar.”
“Mijn beperkingen zijn onzichtbaar. ”Die zinnen hoor ik vaak in gesprekken over werk en re-integratie. Soms gevolgd door: “Met een gebroken been snapt iedereen het, maar dit niet.” Het is een herkenbare worsteling. Want hoe leg je iets uit dat zich grotendeels aan de buitenkant onttrekt?
Nu is recent een nieuwe Barbiepop gelanceerd: een Barbie met autisme. Ze heeft beweegbare armen, een fidget spinner, een ruis onderdrukkende koptelefoon en een communicatietablet. Ook haar kleding is aangepast aan zintuiglijke gevoeligheid. De reacties waren verdeeld:
“Te stereotiep”
“Autisme is vaak juist onzichtbaar”
“Zo creëer je een eenzijdig beeld”
En ja – die kritiek is begrijpelijk. Autisme (net als veel andere aandoeningen) laat zich niet vangen in één uiterlijk of één set kenmerken. Het speelt zich grotendeels vanbinnen af. Tegelijkertijd las ik ook andere reacties: volwassenen die zeiden dat ze deze herkenning als kind gemist hebben. Dat er eindelijk iets zichtbaar werd van wat zij altijd voelden, maar nooit konden laten zien.
Barbie wil met haar Fashionistas-lijn kinderen laten opgroeien met diversiteit als vanzelfsprekend onderdeel van de wereld. Eerder verschenen al poppen met een rolstoel, gehoorapparaat, diabetes type 1 en het syndroom van Down. Die werden overwegend positief ontvangen.
Stel dat jij een Barbie-versie van jezelf zou maken. Wat zou je laten zien?
Niet om je te reduceren tot een pop, maar om woorden te geven aan wat anders onzichtbaar blijft. Misschien geen hulpmiddel, maar wel een symbool. Iets dat laat zien waar je energie weglekt, wat je nodig hebt om goed te functioneren of waar rekening mee gehouden kan worden.
Tips
Denk daarbij niet alleen om wat je hebt, maar om wat je nodig hebt om goed te kunnen functioneren:
Een batterij die sneller leegloopt.
Een pauzeknop.
Een handleiding met voorwaarden waaronder je wel goed kunt functioneert.
Probeer dit eens voor jezelf uit te werken. Het helpt om je verhaal concreter te maken – voor anderen, maar ook voor jezelf. Want zichtbaar maken wat onzichtbaar is, begint vaak met durven benoemen wat er werkelijk speelt.
