Waarom Playmobil?
“Waarom gebruik jij eigenlijk altijd Playmobil in je berichten?” Die vraag krijg ik vaker. En eerlijk gezegd moest ik daar zelf ook even over nadenken.
Wijzigingen WIA voor LG: De toekomst van de WIA begint niet bij de WIA
Wat betekenen de veranderingen in de WIA voor werkgevers, leidinggevenden, HR-professionals en casemanagers? In deze column deel ik mijn visie vanuit de dagelijkse praktijk van verzuim, re-integratie en duurzame inzetbaarheid.
reacties op de vraag ‘Wat is voor jou werkgeluk?’
Reacties op mijn vraag in het zomermagazine voor de P-AL over “Werkgeluk – koffie met collega” was: Wat is voor jou werkgeluk?
Wachten, wachten, wachten…op het UWV?
Angelique staat al een jaar op de wachtlijst voor een uitkering van het UWV. Al haar spaargeld is op. Haar vraag: “Moet ik nu wachten tot het UWV een beslissing heeft genomen over mijn WIA-uitkering?”
Wanneer zit je goed?
Wanneer zit je goed?
Over tempo en belastbaarheid bij re-integratie.
Wat zeg jij als iemand vraagt naar je gezondheid?
Reacties n.a.v. mijn column in het wintermagazine van de P-AL: “Kapstok of jas?” over hoe een diagnose houvast kan geven, maar ook hoe belangrijk het blijft om te praten over wat er écht speelt.
Werkgeluk – koffie met collega
Werkgeluk is een groot woord voor iets wat vaak heel klein begint. In mijn werk stel ik daarom vaak een simpele vraag: wanneer was je laatste oké werkdag?
Te snel re-integreren?
Weer aan het werk. Re-integreren. Het klinkt eenvoudig, maar in de praktijk roept het vaak juist veel vragen op. “Hoe weet ik of ik niet te snel opbouw? En waar moet ik eigenlijk op letten als ik weer begin?
Eindelijk gaat het eens over handen
Tips en reacties n.a.v. mijn column “Handartrose” voor het P-AL Magazine. Mijn vraag “Waar loop je in het dagelijks functioneren tegenaan?” Heb je een tip of een inzicht waar een ander iets aan heeft?
Handartrose: versnelling of handrem?
Mijn linkerhand doet pijn. Niet altijd. Niet de hele dag. Maar vaak genoeg om er rekening mee te houden. De dokter? Ik weet wel wat die gaat zeggen: handartrose. Zo’n keurig woord dat zich vooral laat voelen op momenten waarop je er níet op zit te wachten.